Frikërat dhe ankthi te fëmijët, si t’i kuptojmë dhe t’u ndihmojmë atyre?

Frikërat dhe ankthi janë pjesë normale e fëmijërisë dhe ndryshojnë ndërsa fëmija rritet dhe zhvillohet.

Disa fëmijë përballojnë më lehtë pasigurinë, ndërsa të tjerët mund të kenë vështirësi në menaxhimin e frikërave, gjë që mund të ndikojë në jetën e përditshme. Nëse ankthi i fëmijës është i rëndë dhe ndikon në aktivitetet e përditshme, mund të jetë e nevojshme ndihma profesionale.

Frikërat normale sipas moshës:

– Të porsalindurit dhe të vegjlit: mund të kenë frikë nga të panjohurit, zhurmat e forta ose ndarja nga prindërit (ankthi i ndarjes). Një lodër ose objekt i perceptuar si kërcënues mund të shkaktojë shqetësim.

– Parashkollorët: zhvillojnë imagjinatën dhe mund të kenë frikë nga gjëra imagjinare si monstrat ose errësira.

– Fëmijët e moshës shkollore: mund të kenë frikë nga rreziqet reale, si katastrofat natyrore, lëndimet, sëmundjet, vdekja ose divorcet e prindërve. Disa mund të zhvillojnë ankth të përgjithshëm dhe të shqetësohen për shumë gjëra.

Simptoma të ankthit:

Fëmijët mund të shmangin vende ose situata, të jenë ngjitës, impulsivë ose të shpërqendruar, të kërkojnë siguri shtesë, të kenë krizë ose të qajnë shpesh. Mund të shfaqen edhe simptoma fizike si nauze, dhimbje koke ose rrahje të shpejta të zemrës.

Si mund ta ndihmoni fëmijën:

Është e rëndësishme të gjendet ekuilibri midis mbështetjes dhe mbrojtjes së tepruar. Ju mund ta ndihmoni fëmijën duke:

– dëgjuar frikërat dhe duke mos i injoruar ato;

– duke i thënë se është normale të ketë frikë;

– duke e ndihmuar të kuptojë dhe emërtojë frikën;

– duke e inkurajuar, pa e detyruar, të përballet me frikërat;

– duke i mësuar aftësi për t’i menaxhuar frikërat;

Mbështetja juaj ndihmon që ankthi i fëmijës të mos bëhet i rëndë, ndërkohë që rrit vetëbesimin dhe reziliencën e tij. /gazeta shneta