Gjaku mund të tregojë paraprakisht se sa mirë do të reagojë trupi ndaj vaksinës

Një studim i ri sugjeron se disa shenja në gjak, të pranishme para vaksinimit, mund të ndihmojnë në parashikimin se sa e fortë do të jetë përgjigjja e sistemit imunitar ndaj vaksinave.

Studiuesit nga programi SeroNet i Institutit Kombëtar të Kancerit në SHBA kanë identifikuar modele të caktuara të antitrupave që mund të tregojnë nëse një person pritet të ketë përgjigje të fortë apo të dobët ndaj vaksinimit.Për studimin, të publikuar në revistën Cell Press Blue, u analizuan më shumë se 8 mijë mostra gjaku nga mbi 4 mijë persona. Mostrat u testuan për antitrupa ndaj 185 antigjeneve që lidhen me viruse, baktere dhe objektiva të caktuara të sistemit imunitar.

Në mesin e pjesëmarrësve kishte persona të shëndetshëm, por edhe individë me sistem imunitar të dobësuar, përfshirë persona me HIV, mielomë multiple dhe pacientë me transplant të organeve. Të gjithë pjesëmarrësit morën vaksinën kundër COVID-19.

Antitrupat si “shenja paralajmëruese”

Studiuesit përdorën inteligjencën artificiale për të analizuar modelet e antitrupave para dhe pas vaksinimit. Në këtë mënyrë, ata identifikuan disa antitrupa që mund të shërbejnë si tregues të përgjigjes së ardhshme të organizmit ndaj vaksinës.

Sipas gjetjeve, nivelet më të larta të disa antitrupave ekzistues, veçanërisht ndaj Staphylococcus aureus, virusit sincicial respirator (RSV) dhe virusit të parainfluencës njerëzore të tipit 3 (HPIV-3), u lidhën me një përgjigje më të fortë ndaj vaksinës kundër COVID-19.

Studiuesit i kanë quajtur këto tregues “antitrupa sentinelë”, pasi mund të japin sinjale paraprake për mënyrën se si sistemi imunitar mund të reagojë pas vaksinimit.

Mundësi për vaksinim më të personalizuar

Sipas autorëve, nëse këto gjetje konfirmohen në studime të tjera, analizat e gjakut në të ardhmen mund të ndihmojnë mjekët të identifikojnë personat që kanë më shumë gjasa të kenë përgjigje të dobët ndaj një vaksine.

Kjo mund të hapë rrugën për strategji më të personalizuara të vaksinimit, si ndryshimi i intervaleve të dozave, përdorimi i llojeve të ndryshme të vaksinave apo administrimi i dozave përforcuese te personat që kanë nevojë për to.

Megjithatë, bëhet fjalë për një gjetje kërkimore dhe jo për një test rutinë që aktualisht mund të përcaktojë se si do të reagojë çdo individ ndaj një vaksine. Rezultatet do të kërkojnë vërtetim të mëtejshëm përpara se kjo qasje të përdoret gjerësisht në praktikën klinike.