Ethan Hawke rikthehet te filmi që e ndryshoi si aktor

Ka filma që mbahen mend për skenat e mëdha, për personazhet që bëhen ikona apo për çmimet që marrin. Ka edhe të tjerë që hyjnë në jetën e një aktori në heshtje dhe, shumë vite më vonë, mbeten aty si një pikë kthese. Për Ethan Hawke, ai film është Tape.

Një dhomë moteli. Një kamerë që lëviz pranë fytyrave. Tre njerëz të lidhur nga një e kaluar që ende nuk ka marrë fund. Në hapësirën e ngushtë të filmit të Richard Linklater, fjalët bëhen gjithnjë e më të rënda dhe e shkuara fillon të marrë formë përmes kujtimeve të ndryshme të atyre që e kanë jetuar.

Njëzet e pesë vjet pas realizimit të filmit, Hawke i është kthyer atij në një intervistë për serinë Close Up të BBC-së. Dhe mes dhjetëra roleve të një karriere që tashmë shtrihet në rreth katër dekada, ai nuk zgjodhi atë që do të dukej më e dukshme. Zgjodhi Tape, një film të vogël në përmasa, por të rëndësishëm për mënyrën se si e pa veten si aktor.

“Po të më duhej të zgjidhja një rol filmik që ma ndryshoi jetën, do të ishte Tape”, tha Hawke.

Në vitin 2001, kur filmi u realizua, Hawke po i afrohej të 30-ave. Për të, kjo periudhë shënoi një kalim jo vetëm në moshë, por edhe në mënyrën e të kuptuarit të profesionit. Tape erdhi si një hap larg roleve që tashmë i kishte lënë pas dhe drejt një forme më të pjekur të aktrimit.

“Do të thoja se ai film ishte hyrja ime në aktrimin e të rriturve”, tha ai.

Filmi u xhirua në vetëm gjashtë ditë, me kamera digjitale të dorës, në një kohë kur kjo teknologji sapo kishte filluar të ndryshonte mënyrën se si mund të realizohej një film. Linklater e vendosi të gjithë historinë brenda një dhome moteli, duke e kthyer kufizimin fizik në pjesë të vetë tensionit.

Hawke luan Vince, një shpërndarës droge me kohë të pjesshme, i cili takohet me mikun e tij të vjetër Jon, të luajtur nga Robert Sean Leonard. Një bisedë që nis mes dy burrash të njohur prej kohësh bëhet gjithnjë e më e pakëndshme kur në të rikthehet një ngjarje e dhunshme seksuale nga e kaluara. Më pas shfaqet Amy, e interpretuar nga Uma Thurman, dhe ajo që dukej si një histori e mbyllur nis të hapet përsëri.

Kamera nuk i lë personazhet të largohen. Ajo sillet rreth tyre, i ndjek në hapësirën e ngushtë dhe e mban shikuesin brenda të njëjtit tension.

“Askush nuk dëshiron vërtet të shohë një film që zhvillohet në një dhomë. E dinim se duhej të ishim jashtëzakonisht të saktë, të përpiktë dhe qesharakë”, kujtoi Hawke.

Por ajo dhomë, në fund, bëhet më shumë se një vend. Është një hapësirë ku kujtesa përplaset me rrëfimin, ku miqësia përballet me atë që është lënë pas dhe ku një kamerë mund të bëhet dëshmitare e asaj që personazhet nuk duan ta thonë.

Mes Hawke, Thurman dhe Leonard ekzistonte një afërsi edhe jashtë filmit. Hawke dhe Leonard kishin qenë bashkë në Dead Poets Society, ndërsa Thurman ishte atëherë bashkëshortja e Hawke. Kjo njohje, sipas aktorit, e bëri procesin e punës më të menjëhershëm dhe më intim.

“Të tre ishim miq dhe kjo na lejoi që procesi i provave të bëhej shumë i thellë, shumë shpejt”, tha ai.

Edhe marrëdhënia me Linklater kishte kaluar tashmë përtej asaj të një aktori dhe regjisori që takohen vetëm në sheshxhirim. Ata kishin punuar së bashku në Before Sunrise, ndërsa më pas do të vazhdonin me Before Sunset, Before Midnight dhe Blue Moon. Në Tape, kjo njohje i lejoi të dy të eksperimentonin pa u kthyer pas.

“Ne mund të hidheshim menjëherë në thellësi dhe të eksperimentonim me formën”, tha Hawke.

Vetëm pak më pas, Hawke do të përballej me një tjetër rol që do të bëhej i rëndësishëm për karrierën e tij: Jake Hoyt në Training Day, përballë Denzel Washington. Roli i solli nominimin e parë për Oscar si aktor dytësor. Por, duke e parë në retrospektivë, Hawke e lidh atë periudhë edhe me atë që kishte mësuar gjatë Tape.

“E bëra Tape menjëherë para Training Day dhe kujtoj se ndihesha shumë mirënjohës që e kisha pasur atë përvojë”, tha ai.

Karrierën e tij Hawke e sheh si një seri kapitujsh. Dead Poets Society i dha një fillim, Reality Bites ndryshoi mënyrën se si ai shihej në kulturën e kohës, ndërsa Training Day hapi një tjetër derë. Tape, ndërkaq, i dha një lloj besimi të ri në marrëdhënien me aktrimin.

Tani, pas dekadash në kinema, Hawke vazhdon të kërkojë role që nuk i ka prekur më parë. Në The Weight, filmin e tij të ri që del në kinema në Mbretërinë e Bashkuar dhe Irlandë më 2 tetor, ai luan Murphy, një të burgosur që pranon të transportojë ar nëpër natyrën e Oregonit në këmbim të lirisë dhe mundësisë për t’u ribashkuar me vajzën e tij.

Për Hawke, ishte mundësia për të luajtur një figurë që e quan “një hero të vjetër”, në një aventurë të realizuar në natyrë. Filmi u xhirua verën e kaluar në pyllin bavarez, me synimin për të rikthyer diçka nga fryma e filmave të aventurës që ai kishte parë si fëmijë.

Por ajo që e lidh këtë rol me Tape është pikërisht dëshira për të mos qëndruar në të njëjtin vend.

“Duhet të vazhdosh të kërkosh gjëra që mendon se ia vlejnë kohën e dikujt, të kombinuara me ato që do të të çojnë përpara”, tha Hawke për BBC.

Dhe ndoshta kjo është ajo që e bën Tape ende të rëndësishëm për të: jo madhësia e filmit, por hapësira që i hapi brenda vetes. Një film i xhiruar për gjashtë ditë, në një dhomë të vetme, që për Hawke u bë një nga ato ndalesa të rralla ku një aktor e kupton se po hyn në një kapitull tjetër.

“Sa më shumë mëson, aq më shumë kupton se sa shumë nuk ke ditur”, tha ai. /kultplus