Kush dėshtoi nė Tiranė me mbėshtetjen e Gruevskit?

0

SHPËRNDARJE

04 March 2017 • 18:04

Ngjarjet e fundit në Maqedoni dhe refuzimi absurd i presidentit Ivanov për t’i dhënë mandatin opozitës së majtë, që së bashku me tri parti shqiptare arritën të mbledhin 67 nënshkrime, është një sinjal edhe për ata që mbështetën regjimin e Gruevskit në Tiranë.

Në kohën e kulmit të krizës në Shkup, në botën shqiptare gëluan disa zëra, kryesisht me frymëzim nga LSI-ja e Ilir Metës, që i kërkonin Ali Ahmetit dhe partive të tjera t’ia jepnin votën e tyre Gruevskit. Pretendimi që ata nxirrnin në plan të parë ishte se lideri opozitar Zaev nuk garantonte asgjë më shumë për ne, se në fund të fundit, ai qe një kukull sorosiane, se ai ishte po aq i ngurtë te pozicionet e tij pro sllave karshi bashkëatdhetarëve tanë.  

Ky pretendim bëhej edhe më këmbëngulës kur interesat e një regjimi kleptokrat, nacionalist dhe kriminal si ai që kishte ngritur për dy mandate me radhë VMRO-ja, përputheshin me ato të politikanëve të Tiranës që e shihnin ardhjen e Trumpit në pushtet dhe ndryshimin e ekuilibrave botërorë si një ogur të mirë për mbijetesën e tyre politike.

Në fakt, e gjithë fabula që u ngrit këtej nga ne rezultoi false.

Menjëherë sapo iu rrezikua pushteti, madje dhe e ardhmja e tij si njeri i lirë, Nikolla Gruevski e nxori fytyrën e tij antishqiptare. Ai i bëri thirrje kundërshtarit të tij direkt, Zoran Zaevit, se ishte i gatshëm t’i jepte votat, madje të shkonte edhe në burg, vetëm që të mos plotësoheshin kërkesat e shqiptarëve. Ai filloi t’i ngrejë militantët e tij në protesta kundër përdorimit të gjuhës shqipe. Madje ai mbërriti kulmin kur detyroi kukullën e tij, presidentin Ivanov, të mos mandatonte një qeveri legjitime që kishte shumë më tepër vota sesa i duheshin për ta formuar shumicën parlamentare.

Deri këtu nuk ka asnjë surprizë. Si të gjithë maskarenjtë politikë që e përdorin nacionalizmin si strehë të fundit për mbijetesën e tyre, edhe Nikolla Gruevski nuk bëri asgjë kundër asaj që parashikohej. Ai u soll si një diktatoruc i vogël ballkanik, që me thirrjet kundër ambasadorëve perëndimorë të bëra nga sfondi kithch i qendrës neoklasike të Shkupit, dukej edhe më i mjerë, edhe më qesharak.

Por bashkë me aureolën e shkërmoqur të këtij pasardhësi karikaturë të Aleksandrit të madh dështuan edhe ata që në botën shqiptare u munduan ta mbajnë gjallë teorinë e pazarit politik, se kush i jep më shumë shqiptarëve.

Ata dështuan me turp se u pa qartë se “heroi” i tyre ishte i gatshëm edhe të prangosej për të mos “dhuruar” asnjë gjë më shumë për kombin e dytë shtetformues.

Por, dështimi real i atyre që mbështetën Gruevskin në Tiranë nuk qëndron në faktin se ai u doli më antishqiptar sesa e menduan. Gafa e tyre është se ata vunë bast mes mbijetesës së një regjimi autokratik dhe forcave që u tubuan për rrëzimin e tij.

Ajo që ndodhi në Maqedoni në zgjedhjet e dhjetorit të shkuar nuk qe thjesht një pazar etnik. Shumë shqiptarë, afro 70 mijë, shkuan dhe votuan për një parti maqedonase, LSDM-në eZoran Zaevit. Ata vunë bastin e vështirë, duke kapërcyer ylberin dhe duke votuar së bashku me opozitën sllave, për të përmbysur një regjim. Ata treguan se besojnë ende se Maqedonia mund të bëhet Ata u nisën në këtë rrugë duke rishikuar personalisht por duke ndëshkuar edhe realisht me përgjysmim votash, partitë që kishin bashkëpunuar me regjimin e vjetër.

Pandjeshmëria ndaj këtij realiteti të ri ishte dështimi i vërtetë i atyre që mbrojtën Gruevskin në Tiranë. Ata refuzuan të kuptojnë se nuk mund të ketë të drejta etnike apo çfarëdo tjetër, në mungesë të një rendi demokratik. Ata refuzuan të kuptojnë se pazaret politike nuk kanë asnjë dobi në mungesë të vlerave dhe parimeve.

Prandaj ata vunë bast për ta propaganduar mbijetesën e regjimit dhe tani po goditën në fytyrë nga qëndrimi i Ivanovit, protestat nacionaliste dhe thirrjet e Gruevskit. (lapsi.al)